Beste behin ere inperialismo yankiaren heriotza eta suntsipen makineria helburu oso zehatz batekin jarri da martxan: bere borondatea indarkeria gordinez inposatzea, etsai eta aliatuei indarrezko mezu bat bidaltzea, eta Caracasen eskuin muturreko menpeko gobernu bat ezartzea, multinazional estatubatuarrek gutiziatutako petrolio erreserba handienen eta bestelako aberastasunen kontrola berreskuratu ahal izateko.
Trumpen garaipen-diskurtsoa, Hitlerrek 30eko hamarkadan egin zuen antzera
Norbaitek zalantzak baditu, Trump berak agerian utzi ditu bere helburuak argi eta garbi historiara igaroko den prentsaurrekoan. Estatu-idazkaria den Marco Rubio, Gerra ministro eta Estatu Nagusi Bateratuaren buru den Dan Caine jenerala inguruan zituela, AEBetako presidenteak hogeita hamarreko hamarkadako Hitlerren antza hartu du. Diskurtso nazionalista eta supremazista emateaz gain, mundu guztia mehatxatu du AEBk planetako armadarik handiena duela eta prest dagoela nahierara erabiltzeko esanez. Bere lagunek Cesar menderatu gabe bati bezala egin diote omenaldia, MAGAren txorimaloa eta estatubatuarren nagusitasuna astinduz. Ez dago horrelako ikuskizun baten aurrekaririk, Italian eta Alemanian faxistek eta naziek boterea zuten garaian izan ezik.
Presidente estatubatuarrak marraztu duen bide-orria argia da: “Trantsizio segurua, egokia eta zentzuduna egon arte kontrolatuko dugu Venezuela; zentzuduna izan behar du, hori baita gure helburua”. Diskurtsoaren beste une batean, esplizitua izan da bere helburuak errematatzeko orduan: “Bigarren eraso askoz handiago bat antolatzeko prest gaude, behar bada (…) Izatez, bigarren olatu bat beharrezkoa izango zela onartzen dugu, baina orain ziurrenik ez da izango, lehen erasoak hainbesteko arrakasta izan zuenez, ziurrenik ez dugu bigarren bat egin beharrik izango, baina horretarako prest gaude”.
Esandakoaren atal mamitsuenetarikoa Venezuelako petroleoaren industriaren kontrol inperialistari buruz izan da. Hitzez hitz aipatuko dugu: “Denek dakiten bezala, Venezuelako petrolio negozioa porrota izan da, erabateko porrota, denbora luzez. Ia ezer ez zuten ateratzen, atera zezaketenaren eta gerta zitekeenaren aldean. AEBetako gure petrolio-konpainia handiek, munduko handienek, milaka milioi dolar inbertituko dituzte petrolio-azpiegitura konpontzeko –oso egoera txarrean dago– eta herrialdearentzat diru-sarrerak sortzen hasteko”.
Eta, jakina, ez du ahaztu Hugo Chávez, bere mausoleoa gogoz bonbardatu baitute: “Venezuelako petrolio industria estatubatuar talentu, ekimen eta trebetasunez eraikitzen dugu, eta erregimen sozialistak aurreko administrazio horietan lapurtu zigun, eta indarrez egin zuten. Estatu Batuek gure herrialdean inoiz egin duten lapurretarik handienetako bat izan zen, gure herrialdeko historian inoiz egin den jabetza-lapurretarik handienetakotzat jotzen dena. Petrolio azpiegitura masibo bat kendu ziguten, babesgabe bageunde bezala. Eta ez genuen ezer egin horren inguruan. Nik bai egingo nukeela zerbait. Estatu Batuek ez dute inoiz baimenduko atzerriko potentziek gure jendea lapurtzea eta geure hemisferiotik kanporatzea”.
Alderdi naziaren buruaren Berlingo hitzaldi ospetsuak antzeztuz, Trump harro agertu da zuzentzen duen botere militarraz: “munduan beste naziorik ezingo zuen lortu Estatu Batuek larunbat honetan hain epe laburrean lortu dutena”.
Mezu garbia bidaltzen du Trumpen agerraldiak: AEBetako inperialismoa prest dago planetari su emateko, bere indar militarra erabiltzeko hegemoniaren aldeko borroka interinperialistatik garaitua aterako ez dela erakusteko. Bere helburuak lortzeko azken ondorioetaraino iristea erabaki zuen.
Venezuelako armadaren alderdien lankidetza eta China eta Errusiaren jarrera
Hurrengo orduetan eta egunetan ezagutuko den informazio osatuagorik ezean, zerbait argi dago: inperialismo iparamerikarrak eta Trumpek venezuelako armadaren goi-aginteko sektore baten babesa lortu dute operazio militar eta inteligentzia operazio handi baten arrakastarako. Boliviako Indar Armatu Nazionalaren (FANB) defentsarako dispositiboa ez zuten aktibatu, eta Maduro babesteko prest dagoen segurtasun eraztuna kolapsatu egin da.
Zehaztasun honetako eraso kirurgiko bat ez da inprobisatzen eta aldeko elementu asko izan ditu. Azken lau hilabeteotan Estatu Batuetako inperialismoak zigorgabetasun osoz jokatu ahal izan du, Gaza suntsitu eta Netanyahurekin batera bake fartsa bat aurkeztu ondoren, palestinarren genozidioa eta garbiketa etnikoa legeztatzen dituena, eta Gobernu guztien babesa izan duena. Aldi honetan Ekialde Hurbilean nahierara egin eta desegin du, eta Venezuelan azkeneraino joateko prest zegoenaren seinale oso argiak bidali ditu. Teorian bakea zaintzen duten erakundeak erreakzionario horren aurrean makurtu egin dira, XX. mendeko hogeita hamarreko hamarkadan Hitlerrekin gertatu zen bezala.
Washingtonek 15.000 eta 25.000 soldadu bitarteko gerra-flota hedatu zuen Karibe itsasoan, eta Venezuelako, Kolonbiako eta ondoko Trinidad eta Tobagoko 100 zibil babesgabe hil zituen, gehienak judizioz kanpo exekutatutako arrantzaleak. Trumpek Venezuelako kostalde eta aireko espazioaren jabe eta jaun deklaratu zuen bere burua, airelinea handien eta Europako eta beste herrialde batzuetako gobernuen laguntzarekin, bere aginduak obedientziaz bete baitzituzten hegaldi guztiak bertan behera utziz. Eta ginga duela 15 egun gertatu zen, presidente estatubatuarrak Errusiako petrolio-ontzi bat desbideratzea eta “zigortutako petrolio-ontziak” bahitzea eta blokeatzea onartu zuenean. Ontzi handi horiek Venezuelako petrolioa hirugarren herrialdeetara eramaten dute, azkenean beren erosle nagusia den Txinara eramateko.
Indar erakustaldi beldurgarri honekin mezu argi bat bidali dio Venezuelako goi-kargu militarrei, nahi zuena lortuz: barruan zulo bat egin eta orain arte Madurori eutsi dion ilara itxierarekin amaitu.
Baina kolpe erabakigarri horri heltzeko Trump eta bere aholkulariak erabaki dituena Moskuren eta Beijingen jarrera da. Putinen erregimenak eta Xi Jinpingenak bertan behera utzi dituzte Venezuelako presidentea eta, teorian behintzat, Latinoamerikako bere aliatu irmoenen artean osatzen zuten zirkulu hurbila. Eraso bortitz horren aurreko asteetan, Txinak eta Errusiak ez dute ia adierazpenik egin, eta ez dute baliabide militarrik erabili Washingtoni erasoa burutik kentzeko. Ez dute ezer ikusgarririk egin Venezuela defendatzeko, baliabide material eta giza baliabide nahikoa dituztenean.
Moskuk eta Beijingek ondotxo zekiten gertatuko zena, baina isildu egin ziren eta ez zuten ezer ez egin, Gazako genozidioaren aurrean duten jokabide lotsagarria errepiktuz: Palestinako herriak pairat duen eta oraindik ere pairatzen duen sarraskiaren aurrean Netanyahuren erregimen naziosionistarekin salerosketan jarraitzen dute eta hamaika akordio sinatzen jarraitzen dute. Ikasgai sakon eta mingarria ateratzen da hemendik munduko langile klasearentzat: Txina eta Errusia ez dira alternatiba bat munduko zapalduentzat. Oso agenda zehatza duten potentzia kapitalista eta inperialistak dira: beren klase menderatzailearen interes ekonomiko eta geoestrategikoak defendatzea beste edozein arduraren gainetik. AEBek metatzen duten historia kriminal bera ez metatzeak ez du haien izaera aldatzen
Munduaren banaketarako joko inperialista handia
AEBetako inperialismoak Venezuelan duen setioak aurrera egin du Ukrainari buruzko negoziaketekin batera. Itxura guztien arabera, Trumpen mandatariek negoziaketa horietan Moskuk Caracasen aurkako ofentsibarako emandako zorionak lortu dituzte. “Ukrainako garaipena bermatzen dizuegu, baina Venezuelan ez baduzue ezer ez egiten”.
Horretara mugatu dira multilateralismoari eta multipolaritateari buruzko diskurtsoak. Xi Jinpingek eta Putinek aho bete hortz utzi dituzte beren izaera inperialista disimulatzen saiatzeko, eta horietan jarri ditu bere ilusioak Latinoamerikako, Europako eta munduko ezkerreko gobernuen zati handi batek.
Trumpek Venezuelan eman duen kolpe bortitza erantzun zapaltzailea da ezker horrentzat, bere estrategia antiinperialista guztia planteamendu faltsu eta atzerakoiaren inguruan birarazten baitu, gure etsaiaren etsaia gure laguna dela esanez, Moskuri eta Beijingi “herrien subiranotasunaren defendatzaileen” kredentzialak emanez.
Leninek azaltzen zuen bezala, inperialiamoa eta auzi erabakigarri guztiak indarrez konpontzen dira, gerraren bidez. Hori da gaizkile inperialisten artean altxorrak banatzeko dagoen legea. Eta Trump horixe bera da. Eta bai Xi Jinping bai Putin oso jakitun dira Trumpen planei erresistentzia serio bat egiteko Latinoamerika osoan masen mugimendu antiinperialista bat altxatu beharko litzatekeela, izaera iraultzailea har lezakeena. Baina ez Moskuk, ez Beijingek ez dute iraultza sozialistarik nahi, eta ez dute inon haren alde borrokatzen. Iraultzak zuzenean mehatxatuko lituzke beren herrialdeetako monopolio handiek Latinoamerikako eta munduko gainerako gobernu kapitalistekin egiten dituzten onurak eta aliantzak.
Bistakoa dirudi Txinak eta Errusiak Ukrainan, Afrikan eta Asian dituzten interes estrategiko eta ekonomikoak Madurorekin eta Venezuelako erregimenarekin dituzten konpromisoen gainetik jartzea erabaki dutela. Venezuelak galdu arren, Latinoamerikako beste herrialde batzuetan posizio ekonomiko garrantzitsuei eusten jarraitzen dutela uste dute, batez ere eskualdeko ekonomiarik boteretsuenean, Brasilen. Epe ertainera, gainera, beren nagusitasun ekonomikoak gailentzen jarraituko duela eta Estatu Batuetako arerioa ahultzen.
Edonola ere Venezuelako gertakariek Txina eta Errusiaren ospe politikoari kolpe lazgarria irudikatzen dute. Superpotentzia militar batek, arlo ekonomikoan bere gainbehera argi erakutsi badu ere, guztia jokatzeko prest agertzen bada, garaile atera daiteke eta abantaila handiak lortu. Duela bi hamarkada baino gehiago inperialismo estatubatuarrak lortu nahi zuen garaipen politikoa lor dezake Trumpek Venezuelan, eta bere eraso estrategia indartzeko erabiliko du, zalantzarik gabe. Emaitza mundu osoan indarkeria eta gerra gehiago izango da eta amesgaizto bat Venezuelako herriarentzat.
Washingtonen zerbitzura dagoen kontrairaultza pozez zoratzen dago
Maduro herrialdetik atera ostean, Washingtonen hurrengo urratsa Trantsizio Gobernu moduko bat behartzea izango da seguruenik, agintari militarren parte-hartzea baztertu gabe, hilabete gutxi batzuetan hauteskundeak deitzeko egutegi bat proposa dezan. Aldi berean, AEBei “askapenagatik” eskerrak emanez eskuin muturrak antolatutako mobilizazioekin astinduko dute, Venezuelako herriaren “ongile” irudia fabrikatuz.
Trumpen txotxongilo venezuelarrak, Maria Corina Machado ultraeskuindarrak, Bakearen Nobel saridun lotsagarriak eta ekintza terroristen eta kolpisten ondorioz dozenaka hildako dituenak, jada iragarri du Venezuelara itzultzeko, hautagai izateko eta Miraflores presidentearen jauregia okupatzeko asmoa. Machadok agindu du Madurok bere krimen “izugarriengatik” erantzungo duela eta Washingtonek “legea baliarazteko promesa bete” duela. “Boterea hartzeko prest gaude”, idatzi du bere sare sozialetan.
Baina AEBetako presidenteak Mar-a-Lagoko prentsaurrekoan adierazi du oraindik ez dela harremanetan jarri oposizioko liderrarekin, eta batez ere bere lidergo gaitasunari buruzko zalantzak adierazi ditu: “Ez du babes [nahikorik] herrialde barruan, ez du errespeturik herrialde barruan”.
Maduro jokoz kanpo dagoela, Delcy Rodriguez presidenteordearen edo Diosdado Cabello Barne ministroaren moduko beste buruzagi batzuen lehen adierazpenek erakusten dute jaso duten kolpe sakona. Shock-ean daude, herritarrei lasaitasuna eta batasun nazionala mantentzeko deia eginez. Oso konfiantza gutxi transmititzen duen irudia. Are gehiago, Marco Rubio Estatu idazkariak presidentearen prentsaurrekoan esan du “elkarrizketa luzea” izan duela Venezuelako presidenteordearekin, eta hau, bere hitzetan, “Etxe Zuriaren esanetara jarri da”.
Seguruenik, erregimeneko eta kupula militarreko sektore erabakigarriak Washingtonekin negoziatzen ari dira duela egun batzuetatik. Eta errealitatea da ez dutela inolako erreparorik izango beren zerbitzuak Trumpen txotxongilo erregimen bati eskaintzeko. Venezuelako Estatuko egungo gizon handi askok aspaldi eman zioten bizkarra Hugo Chávezen ondareari eta iraultza bolibartarraren konkista sozial eta politikoak azpiratu zituzten politiketan murgildu ziren, sozialismoaren izena zikinduz.
Inperialismo estatubatuarrak Estatuko goi instantzien babesarekin sortutako kolpe kontrairaultzaile bortitza dugu aurrean. Eta kolpatu egin dute Maduroren aldeko herri babesak bere unerik kritikoena erregistratzen zuenean. Porrota ez da Gobernu aldaketa soil batean geldituko. Trumpek eta Venezuelako bere peoiek Venezuelako petrolio baliabideak arpilatu eta iraultza eta ezker usaina duen guztia suntsitzeko erasoaldia abiatuko dute. Lehenago edo beranduago masen erreakzioa egongo da, baina epe labur eta ertainean, porrot honen eraginak ukaezinak izango dira.
XXI. mendeko lehen hamarkadan Latinoamerika astindu zuen bolada iraultzailearen punturik aurreratuena izan zen Venezuela. Iraultza bolibartarraren aurkako kolpe, magnizidio, esku-hartze militar saiakera guztiak masen mobilizazioak indargabetu zituen. Amaiera hori politika antiinperialista eta iraultzaile horiek guztiak suntsitzen emandako urteen emaitza da, erreprimituz, ezker antikapitalista eta antiburokratikoko ekintzaileak jazarriz eta espetxeratuz, dena inperialista txinatar eta errusiarren sostenguari fidatuz, eta Venezuelako burgesiarekin berarekin egindako itunei, Chávez eta prozesu iraultzailea amaitzeko Estatu kolpeak, magnizidioak eta sabotajeak antolatu zituztenak barne.
Eta horren guztiaren ondoriorik negargarriena milioika gazte, langile eta nekazari desmoralizatzea eta desmobilizatzea izan da, amorruz eta haserrez ikusten baitute AEBetako inperialismoaren esku-hartze kriminala, baina egungo agintariei begiratzen diete eta ez dute erresistitzeko inolako borondaterik ikusten, ezta haien aldeko politikekin zuzentzeko erabakirik ere.
Une honetan ezinezkoa da perspektiba itxi bat marraztea, baina komunistentzat gogoan iltzatuta geratuko den ikasgai bat badago, ezker borrokalaria, eta masa mugimendua. Gaitz txikiaren politika erreformistek, burgesiaren sektoreekin edo AEBen lehiakide diren potentzia inperialistekin itunak egiteak, hondamendia baino ezin dute ekarri. Militarismoari, gerra inperialistari, basakeria kapitalistari eta erreakzio neofaxistari aurre egiteko bide bakarra iraultza sozialistaren eta internazionalismo proletarioaren programa altxatzea da.
Kolpe kontrairaultzaile honetatik ikasgai guztiak ateratzeko betebeharra dugu, Venezuelako herriarekiko elkartasun aktiboa bultzatzekoa mobilizazio ahalik eta indartsuenak antolatuz, Trumpen eta inperialismoaren konplize guztiak eraso honetan salatzen jarraitzekoa, sozialdemokraziatik eta bere jarrera lakaiotik hasita. Antolakuntza eta kontzientzia sozialista eraikitzeko ahalegin guztiak bikoizteko garaia da.
AEBen esku hartze inperialistari ez! Utzi Venezuela bakean!
Internazionalismo proletarioaren alde, mundu mailako iraultza sozialistaren alde!
